Сержук Кулягин "Срэбны звон"

Дебютный альбом достаточно известного в своих кругах барда из Могилева, который был записан в 2006 году, но вышел только сейчас.

мнения экспертов

Дмитрий Безкоровайный

оценка: 6,00

Могилевский бард Сержук Кулягин относится к пожизненным романтикам вроде Алеся Камоцкого, только несколько моложе и чуть поголосистее. Ему удается легкая и игривая ирония, то тихая и самоуглубленная ("Лунная саната"), то более открытая и солнечная ("Лекар"). Также нельзя не отметить дуэты с Ю.Антоновой ("Каханне", "Мара", "Срэбны звон").

Альбом не назовешь чисто бардовским – это достаточно открытая и понятая массовому слушателю музыка с легкими вкраплениями того, что сейчас принято называть городским шансоном. Номера под акустическую гитару чередуются с теми, в которых звучат клавишные и электрогитара. Для разнообразия неплохо, но аранжировки порой чуть угловатые и бедноватые (ах, этот синтезатор в припевах песни "Парыж").

Сержук Кулягин не гениален, иногда даже несколько банален, но безусловно обладает неплохим по меркам жанра материалом, а также приятным голосом и аурой.

"Experty.by"

Олег Климов

оценка: 6,00

Могилевский бард записал эти песни еще в 2006 году. Не только под одну гитару. Песни о любви. Ну а если они сочинены человеком талантливым, не рифмующим "любовь-морковь", то пластинка уже заставляет обратить на себя внимание. Можно повспоминать о своей первой любви, взгрустнуть, чему-то улыбнуться, перебрать старые фотографии, обнять любовь тепершнюю, рассказать ей о шалаше и предложить окончить жизненный цикл одновременно... через много-много лет...

Не слишком сильный голос, не слишком прилипчивые мелодии, простые, вечные слова, обращенные как-будто только к тебе. Я бы сказал, что это песни барда-философа, но с философией понятной для всех. И для всех – своей личной.

"Мара", "Адзiнота". Алесь Камоцкий может чуть-чуть отщипнуть от лавров первого белорусского лирик-барда.

"Experty.by"

Дмитрий Подберезский

оценка: 6,00

Аднак тэндэнцыя назіраецца: прадстаўнікі бардаўскага цэху пачалі актыўна запісвацца з бэндамі. Першым быў Шалкевіч, следам пайшлі (і, адзначу, у цэлым удала) Камоцкі, Залеская, Бартосік. Цяпер вось Сяржук Кулягін, з творчасцю якога я пазнаёміўся дзякуючы высілкам "БМА".

Сяржук — яўны лірык, але, дзякаваць Богу, не зацыклены на лозунгах трыбун. Гучанне дадатковых інструментаў яўна пайшло ягоным песням на карысць, таму што дзякуючы гэтаму многія творы ў альбоме набываць гэткае ледзь не рамансавае гучанне. "Дажджы", "Парыж", "Сон" — гэта сапраўды вельмі прыемныя па мелодыцы і паэтыцы творы, хоць апошнія два, хочаш не хочаш, але адразу выклікаюць асацыяцыі з манерай выканання Разенбаума. Нават сваім меладычным ладам. Зрэшты, не самыя благія асацыяцыі...

Там жа, дзе Сяржук застаецца сам-насам з гітарай, пачынае прабівацца бардаўскі стандарт ("Калядная"). Прычым той стандарт, які ў свеце бардаўскае творчасці сфармаваўся яшчэ ў 80-я гады мінулага стагоддзя. Так, гэта ўсё прыемнае для слыху, для вушэй, але амаль не кранае, не выклікае аніякае адваротнае рэакцыі. Хоць, безумоўна, традыцыя — рэч часам проста неабходная. Яна ёсць грунтам для стварэння ўласнага свету вобразаў, манеры выканання, сцэнічнага выгляду. Не магу сцвярджаць, што Сяржук Кулягін у гэтым сэнсе дамогся многага, але ў цэлым як аўтар і выканаўца ён застаецца ў памяці як творца шчыры, светлы, гранічна адкрыты слухачам. Творца, які не спекулюе на надзённых праблемах, а імкнецца па-свойму выказацца адносна каштоўнасцяў вечных. І гэта ў яго атрымліваецца няблага.

"Experty.by"

Сергей Будкин

оценка: 4,00

Час аўтарскай песьні мінуў. Лішняе пацьверджаньне таму альбом малавядомага ў шырокім колах магілёўскага барда. Мілыя замалёўкі пад акустычную гітару пра застылую гарбату ў кубку ды сонечныя марозныя дні ўжо даўно не здольныя выклікаць аніякіх эмоцый. Ці тое сьвет такі жорсткі стаў, ці тое проста перадоз ужо ад гэтых трывіяльных вобразаў.

З іншага боку – гэтыя песьні нават пры іх непрыманьні могуць выклікаць шчырую зайдрасьць да аўтара, які не губляе ўласьцівасьці тонка адчуваць навакольны сьвет і дзяліцца сваімі ўражаньнямі з дапамогай зусім простых словаў. У самых сваіх удалых момантах Кулягін надта ўжо нагадвае Камоцкага ("Адзінота").

Паслухаць дыск "Срэбны звон" гэта тое самае, што пачытаць газэту "Літаратура і мастацтва" - яно здаецца і сваё, але так ужо сумна ды нудна пададзена, што ўзяць наступны нумар (дыск) рука ўжо не ўздымецца. Ды яшчэ пасьля такіх паэтычных пэрлінаў: "Тройка з бубянцамі, падарункаў воз, да нас у госьці едзе вясяльчак Мароз". Некалькі ўдалых нумароў: "Парыж", "Мара", "Адзінота"

"NN.by"