О проекте

Skrypa: "Пакуль не дамовяцца Супрановіч і Бо – не будзе шоў-бізу ў Беларусі"

 

Сяргей Скрыпнічэнка, вядомы ў тусоўцы як Skrypa, "даў прыкурыць" беларусам, беларускай музыцы і Супрановічу, а таксама распавёў пра змены ў "Жыгімонт Ваза" і новы альбом.

– Skrypa, у чым феномен беларускага року і ці не падаецца табе, што беларускамоўная музыка зайшла ў нейкі тупік, з якога няма пакуль выйсця?

– Рок-н-рол на Беларусі – справа маргінальная з пункту гледжання культур, а беларускамоўная рок-музыка – гэта секта, сектанцтва чыстай вады. Таму што мы жывём не ў беларускамоўнай краіне, і беларуская мова для нас не з’яўляецца самастойнай з’явай, якая жыве сама па сабе. Беларуская мова ў Беларусі – гэта мова пэўнага кола. Яна для гэтага кола v самавыражэнне, самапавага, павага да ўласнай гісторыі і культуры і г.д. Але скразны сродак камунікацыі на Беларусі – гэта руская мова. І гэта не тое, што дрэнна ці добра, мы зараз ужо нават пра гэта не кажам, – гэта факт. Таму беларуская беларускамоўная музыка і ўспрымаецца большасцю людзей як нейкае сектанства.

У нас не можа быць свайго "Акіяну Эльзы". Ён можа быць ва Ўкраіне, таму што там іншая моўная сітуацыя. У нас гурт, які б граў такую ж музыку, застаўся б на ўзроўні нейкіх беларускамоўных суполак і не больш. Таму што беларускую мову бальшыня не будзе ўспрымаць як нешта самадастатковае. Дагэтуль жыве імперская традыцыя – маўляў, беларуская мова і беларуская культура зводзіцца да лапцяў, саламяных капелюшоў, Вязынкі, цымбалаў. Усё. Вось, што такое беларуская мова. Гэта рэзервацыя для індзейцаў, якіх паказваюць для гасцей сталіцы.

Казаць, што беларуская музыка – гэта беларускамоўная музыка – нелагічна. Беларускі оперны тэатр не робіцца італьянскім з-за таго, што там спяваюць па-італьянску. Калі ён выязджае на гастролі, усе ведаюць, што гэта – беларускі тэатр оперы. Гэта, вядома, унікальная сітуацыя, але ўнікальнасць гэтая мае адмоўны знак.

У нас ёсць шмат рускамоўных гуртоў, але яны ўвогуле не лічаць сябе расіянамі. Так, яны аўтаматычна пачынаюць ствараць на ніве расійскай культуры, бо руская мова – гэта расійскі космас. Такая вось палка з двума канцамі.

– Такім чынам мы маем дзве музычныя секты – беларускамоўную і рускамоўную, якія, мякка кажучы, ставяцца адна да другой скептычна. Напрыклад, Віталь Супрановіч як арганізатар канцэртаў, ладзячы ска-вечарыну, ніколі не запросіць выступіць на ёй гурт "Пару рублей", якім бы добрым ён ні быў. Як, верагодна, і Папа Бо не запросіць на фэст "Можна" гурты "Зніч" ці N.R.M.. Як памірыць гэтыя "варожыя" кланы?

– Неяк год 300 таму браў у мяне Памідораў Саня інтэрв’ю для Радыё "Свабода" і задаў пытанне: як ты можаш ахарактарызаваць беларусаў як нацыю? Я тады падумаў хуценька і выдаў, што беларусы – гэта такая нацыя, якая не ў стане паміж сабою разабрацца і дамовіцца. І тое, што ты зараз расказала, – гэта прыклад таго, як беларусы не могуць паміж сабой дамовіцца. Не ведаю, калі гэта пачалося – пры Кейстуце і Альгердзе, ці Вітаўце і Ягайлу, калі яны краіну падзяліць не маглі і было замест аднаго кіраўніка – два. Насамрэч ніхто ж не хоча быць беларускім патрыётам, усе хочуць быць кіраўнікамі беларускіх патрыётаў: проста быць патрыётам я не магу, мне трэба ўзначаліць рух. Як кажуць, дзе 2 беларусы, там 3 партыі. Гэтую канфрантацыю я называю "вайна пасярод гаўна" – беларуская прымаўка, якая вельмі трапна апісвае гэтыя войны. А войны гэтыя нічога не вартыя. Яны толькі на карысць тым, хто нас не любіць. Прывяду прыклад армян, кітайцаў, жыдоў, якія жывуць па ўсім свеце і падтрымліваюць адзін аднаго проста на ўзроўні пачуцця этнічнай прыналежнасці. Ты армянін? Дык я табе дапамагу. Хоць торбу паднясу! А наш жа торбу не паднясе. Яшчэ дасць выспятка – а, прыехаў тут!

Гэта такая вельмі сур’ёзная і вельмі сумная праўда, што ў беларусаў адсутнічае разуменне супрацоўніцтва. На ўсіх узроўнях. Пакуль Супрановіч не будзе запрашаць рускамоўныя гурты на свае канцэрты, дагэтуль беларускі шоў-бізнес не будзе развівацца. А канфрантацыя – гэта не бізнес.

– Skrypa, ты – адзін з пладавітых беларускіх музыкаў, дыскаграфія якога амаль штогод папаўняецца нечым цікавым. Тым не менш, твае творы пачуць можна больш у інтэрнэце, чым на канцэртах. Не кажу пра афіцыйнае выданне рэлізаў. Хто твой слухач? Як ён выглядае?

– Мая сітуацыя ніякая не ўнікальная. Падобнае можна сказаць пра любы іншы беларускі гурт. Шмат хто стварае некуды ў стол альбо для прыхільнікаў. У мяне таксама ёсць прыхільнікі. У свой час, калі я пачаў свае запісы неяк сістэматызаваць, зрабіў іх рэстаўрацыю, пачаў выкладаць іх у інтэрнет на сайт, мяне ўвесь час бамбардавалі, прыязджалі нейкія людзі, прызначалі "стрэлкі", жадаючы атрымаць маю музыку ў больш якасным фармаце. Людзі прыязджалі, прывозілі мне грошы, дыскі. Часам прыязджалі на такіх машынах, што мне было страшна да іх падыходзіць. Я не чакаў, што мае слухачы настолькі розныя! І вось я разумею, што ёсць нейкая колькасць людзей, для якіх "Жыгімонт Ваза" і мая творчасць – важныя, што дае мне разуменне таго, што я ўсё раблю правільна.

– Музыка для цябе хобі?

– Выходзіць, што музыка для большасці беларускіх музыкаў – хобі. Таму што ўсе ходзяць на працу, а потым музыкай займаюцца. Проста на ўзроўні хобі чалавек можа дасягаць прафесійнага ўзроўню. Я даўно казаў, што нашыя музыкі – не прафесіяналы, а прафесійна граючыя аматары.

– Ты сябе далучаеш таксама да гэтай катэгорыі творцаў…

– Так. Я зарабляю зусім не музыкай. Больш за тое, я зарабляю яшчэ сабе на музыку! Інструменты, студыя – усё гэта каштуе грошай. А яшчэ калі музыка мае сям’ю, ён мае абавязкі і перад сям’ёй.

Мяне пытаюць, што ў цябе зараз за бардак са складам гурта? Я кажу, што ў мяне няма ніякага складу гурта. У нас так атрымалася, што кожны грае ў двух, а то і ў трох, а то і ў чатырох гуртах. А бубнач Андрэй Сапоненка грае ў 48 гуртах. У свой час, калі ў яго нарадзіліся дзеці, ён проста сказаў: "Скрыпа, я граць з табою не буду. Бо зараз я буду граць толькі там, дзе я буду зарабляць". Гэта было без розных крыўдаў. Ну вось у нас так!

– Skrypa, твой апошні альбом "Rebe Skrypa" атрымаў добрыя водгукі і ад галоўных музычных экспертаў нашай краіны, і ад слухачоў. Ведаю, што ты зноўку нешта запісаў. У які бок ты рухаешся?

– Насамрэч, мы запісалі альбом 2007 года. Ведаеш, як бывае. То Вася захварэў, то Грыша не можа, то мы студыю будавалі, то перабудоўвалі. Тут жа ніякіх кантрактаў з выдаўцамі, разумееш? А, як вядома, кантракт – гэта дысцыпліна, той чароўны пендаль, які атрымоўваюць музыкі, каб не расслабляцца. Яны мусяць мець абавязкі перад выдаўцом. А калі ніякіх кантрактаў – выпусціцца гэты альбом сёння ці заўтра – няважна. Такім чынам матэрыял 2007 года мы пачалі запісваць у 2009, а потым у 2010 працягнулі. Зараз ужо запісалі ўсё, акрамя вакалаў.

– А не баішся, што матэрыял можа спазніцца і зрабіцца неактуальным?

– Баюся. Але смешна баяцца смерці на полі бойкі. Я вярнуўся да хард-блюзу. Для мяне такая музычная форма больш камфортная. Альбом гэты вытрыманы ў хард-блюзавай стылістыцы. З пункту гледжання моднасці ён пазбаўлены гэтай моднасці, бо хард-блюз – стыль, які актуальна б прагучаў і 5 гадоў таму, і 10. Блюз-рокавая форма даўно ўстаканілася, нічога прынцыпова новага ад яе чакаць не даводзіцца. Таму я не баюся, што гэта будзе нейкае спазненне.

– Я так разумею, што гэта будзе яшчэ праект у рамках гурта "Жыгімонт Ваза"?

– Так, таму што я хачу ўсё цалкам змяніць і распачаць нешта новае, актыўнае, але казаць пра гэта пакуль не буду, таму што гэта ўсё праекты.

Skrypa пра "Басовішча"…

– Карацей, на "Басовішчы" адбывалася тое, што кожны раз выступалі адны і тыя ж гурты. І "Ляпісаў" зараз запрасілі не таму, што яны небеларускамоўны гурт. Арганізатары запрасілі проста іншы гурт, які не ўваходзіць ў групоўку сталых выступоўцаў "Басовішча", якія ўжо абрыдлі. Людзям хочацца нейкай разнастайнасці.

Skrypa пра недахоп музычнай адукацыі ў Беларусі

– Існуе яшчэ адна страшная праблема ў Беларусі – гэта надзвычай нізкі ўзровень музычнай адукаванасці музыкаў і слухачоў. Я кажу і пра рокераў, і пра папсавікоў – узровень адукаванасці музычнай фатальна прымітыўны!

У другой палове 1980-х у Беларусі 90 ці 95 адсоткаў гуртоў гралі толькі трэш-метал. На больш не хапала фантазіі, прабачце! Таму што людзі нічога не ведалі. І зараз робіцца тое самае. Людзі вельмі абмежаваныя ў сваіх уяўленнях пра музыку ва ўсім свеце.

Што такое музычная адукацыя? Гэта, з аднаго боку, прафесійнае выкананне, з іншага – гісторыя музыкі. Бо каб ствараць музыку і граць яе, трэба разумець, што такое музыка, як яна развівалася ад пачатку часоў. Гэта апрыёры – веданне музычнай гісторыі. Можаш не называць дату нараджэння Бетховена ці Вівальдзі, але ты мусіш ведаць, што былі такія кампазітары, і працавалі яны ў тым ці іншым стылі. Гэта тое самае, як пайсці гуляць у футбол, не разумеючы ні правілаў, не ведаючы ні зорак, ні іхніх фішак…

Калі ты гітарыст і граеш метал – добра. Але Ўэса Мангомэры ты мусіш праслухаць хаця б разок, хаця б для адукаванасці, таму што ёсць гітарысты, абавязковыя для ведання.

Тэкст: Маша Лагодзіч, "Еўрарадыё"
Фота: skryppa.livejournal.com

Skrypa MX, Zygimont Vaza

Чтобы оставить свой комментарий к этой публикации, войдите в систему. Нам важно ваше мнение!

Или авторизируйтесь посредством:

 

Комментарии

аёй

+1
0
-1

>>>У нас не можа быць свайго "Акіяну Эльзы". Ён можа быць ва Ўкраіне, таму што там іншая моўная сітуацыя. У нас гурт, які б граў такую ж музыку, застаўся б на ўзроўні нейкіх беларускамоўных суполак і не больш.

але чаму той жа Океан Ельзи збірае ў Беларусі вялікія залі? у Беларусі так шмат тых, хто добра ўспрымае ўкраінскую мову?

 

эффект я

+1
0
-1

кроме прочего, это "ээфект языка". точнее, уркаинской мовы. она слышится нашему уху одновременно и чужой, заграничной, и своей - одновременно. получается: группа тамошняя, но вроде и своя

 

RSS

RSS-материал

награды Experty.by

рецензии и аудиозаписи

алфавитный каталог

  • более 350 альбомов
  • онлайн-прослушивание
  • описания и рецензии
  • ссылки на легальное скачивание

Последние комментарии

 
 
Developed by Lynxlab.net